سراج الرّضا

صفحه ۳۷۴

جزء ۱۹، شعراء

كَذَّبَتۡ قَوۡمُ لُوطٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ١٦٠

قوم لوط فرستادگان (خدا) را تکذیب کردند،

شعراء ۱۶۰

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ١٦١

هنگامی که برادرشان لوط به آنان گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟

شعراء ۱۶۱

إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٞ١٦٢

من برای شما پیامبری امین هستم

شعراء ۱۶۲

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٦٣

پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید

شعراء ۱۶۳

وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ١٦٤

من در برابر این دعوت، اجری از شما نمی‌طلبم، اجر من فقط بر پروردگار عالمیان است

شعراء ۱۶۴

أَتَأۡتُونَ ٱلذُّكۡرَانَ مِنَ ٱلۡعَٰلَمِينَ١٦٥

آیا در میان جهانیان، شما به سراغ جنس ذکور می‌روید (و همجنس بازی می‌کنید، آیا این زشت و ننگین نیست؟)

شعراء ۱۶۵

وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمۡ رَبُّكُم مِّنۡ أَزۡوَٰجِكُمۚ بَلۡ أَنتُمۡ قَوۡمٌ عَادُونَ١٦٦

و همسرانی را که پروردگارتان برای شما آفریده است رها می‌کنید؟! (حقّاً) شما قوم تجاوزگری هستید!»

شعراء ۱۶۶

قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمُخۡرَجِينَ١٦٧

گفتند: «ای لوط! اگر (از این سخنان) دست برنداری، به یقین از اخراج شدگان خواهی بود!»

شعراء ۱۶۷

قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلۡقَالِينَ١٦٨

گفت: «من دشمن سرسخت اعمال شما هستم

شعراء ۱۶۸

رَبِّ نَجِّنِي وَأَهۡلِي مِمَّا يَعۡمَلُونَ١٦٩

پروردگارا! من و خاندانم را از آنچه اینها انجام می‌دهند رهایی بخش!»

شعراء ۱۶۹

فَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ١٧٠

ما او و تمامی خاندانش را نجات دادیم،

شعراء ۱۷۰

إِلَّا عَجُوزٗا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ١٧١

جز پیرزنی که در میان بازماندگان بود

شعراء ۱۷۱

ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ١٧٢

سپس دیگران را هلاک کردیم

شعراء ۱۷۲

وَأَمۡطَرۡنَا عَلَيۡهِم مَّطَرٗاۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلۡمُنذَرِينَ١٧٣

و بارانی (از سنگ) بر آنها فرستادیم؛ چه باران بدی بود باران انذارشدگان

شعراء ۱۷۳

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ١٧٤

در این (ماجرای قوم لوط و سرنوشت شوم آنها) آیتی است؛ امّا بیشترشان مؤمن نبودند

شعراء ۱۷۴

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ١٧٥

و پروردگار تو عزیز و رحیم است

شعراء ۱۷۵

كَذَّبَ أَصۡحَٰبُ لۡـَٔيۡكَةِ ٱلۡمُرۡسَلِينَ١٧٦

اصحاب ایکه [= شهری نزدیک مدین‌] رسولان (خدا) را تکذیب کردند،

شعراء ۱۷۶

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ شُعَيۡبٌ أَلَا تَتَّقُونَ١٧٧

هنگامی که شعیب به آنها گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟

شعراء ۱۷۷

إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٞ١٧٨

مسلّماً من برای شما پیامبری امین هستم

شعراء ۱۷۸

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٧٩

پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید

شعراء ۱۷۹

وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ١٨٠

من در برابر این دعوت، پاداشی از شما نمی‌طلبم؛ اجر من تنها بر پروردگار عالمیان است

شعراء ۱۸۰

۞أَوۡفُواْ ٱلۡكَيۡلَ وَلَا تَكُونُواْ مِنَ ٱلۡمُخۡسِرِينَ١٨١

حق پیمانه را ادا کنید (و کم فروشی نکنید)، و دیگران را به خسارت نیفکنید

شعراء ۱۸۱

وَزِنُواْ بِٱلۡقِسۡطَاسِ ٱلۡمُسۡتَقِيمِ١٨٢

و با ترازوی صحیح وزن کنید

شعراء ۱۸۲

وَلَا تَبۡخَسُواْ ٱلنَّاسَ أَشۡيَآءَهُمۡ وَلَا تَعۡثَوۡاْ فِي ٱلۡأَرۡضِ مُفۡسِدِينَ١٨٣

و حق مردم را کم نگذارید، و در زمین تلاش برای فساد نکنید

شعراء ۱۸۳