صفحه ۵۲۱
جزء ۲۶، ذاریات
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلۡحُبُكِ٧
قسم به آسمان که دارای چین و شکنهای زیباست،
إِنَّكُمۡ لَفِي قَوۡلٖ مُّخۡتَلِفٖ٨
که شما (درباره قیامت) در گفتاری مختلف و گوناگونید
يُؤۡفَكُ عَنۡهُ مَنۡ أُفِكَ٩
(تنها) کسی از ایمان به آن منحرف می‌شود که از قبول حقّ سرباز می‌زند
قُتِلَ ٱلۡخَرَّـٰصُونَ١٠
کشته باد دروغگویان (و مرگ بر آنها)
ٱلَّذِينَ هُمۡ فِي غَمۡرَةٖ سَاهُونَ١١
همانها که در جهل و غفلت فرو رفته‌اند،
يَسۡـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلدِّينِ١٢
و پیوسته سؤال می‌کنند: «روز جزا چه موقع است؟!»
يَوۡمَ هُمۡ عَلَى ٱلنَّارِ يُفۡتَنُونَ١٣
(آری) همان روزی است که آنها را بر آتش می‌سوزانند
ذُوقُواْ فِتۡنَتَكُمۡ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تَسۡتَعۡجِلُونَ١٤
(و گفته می‌شود:) بچشید عذاب خود را، این همان چیزی است که برای آن شتاب داشتید
إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّـٰتٖ وَعُيُونٍ١٥
به یقین، پرهیزگاران در باغهای بهشت و در میان چشمه‌ها قرار دارند،
ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُحۡسِنِينَ١٦
و آنچه پروردگارشان به آنها بخشیده دریافت می‌دارند، زیرا پیش از آن (در سرای دنیا) از نیکوکاران بودند
كَانُواْ قَلِيلٗا مِّنَ ٱلَّيۡلِ مَا يَهۡجَعُونَ١٧
آنها کمی از شب را می‌خوابیدند،
وَبِٱلۡأَسۡحَارِ هُمۡ يَسۡتَغۡفِرُونَ١٨
و در سحرگاهان استغفار می‌کردند،
وَفِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقّٞ لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ١٩
و در اموال آنها حقّی برای سائل و محروم بود
وَفِي ٱلۡأَرۡضِ ءَايَٰتٞ لِّلۡمُوقِنِينَ٢٠
و در زمین آیاتی برای جویندگان یقین است،
وَفِيٓ أَنفُسِكُمۡۚ أَفَلَا تُبۡصِرُونَ٢١
و در وجود خود شما (نیز آیاتی است)؛ آیا نمی‌بینید؟
وَفِي ٱلسَّمَآءِ رِزۡقُكُمۡ وَمَا تُوعَدُونَ٢٢
و روزی شما در آسمان است و آنچه به شما وعده داده می‌شود
فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ إِنَّهُۥ لَحَقّٞ مِّثۡلَ مَآ أَنَّكُمۡ تَنطِقُونَ٢٣
سوگند به پروردگار آسمان و زمین که این مطلب حقّ است همان گونه که شما سخن می‌گویید
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيۡفِ إِبۡرَٰهِيمَ ٱلۡمُكۡرَمِينَ٢٤
آیا خبر مهمانهای بزرگوار ابراهیم به تو رسیده است؟
إِذۡ دَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَقَالُواْ سَلَٰمٗاۖ قَالَ سَلَٰمٞ قَوۡمٞ مُّنكَرُونَ٢٥
در آن زمان که بر او وارد شدند و گفتند: «سلام بر تو!» او گفت: «سلام بر شما که جمعیّتی ناشناخته‌اید!»
فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجۡلٖ سَمِينٖ٢٦
سپس پنهانی به سوی خانواده خود رفت و گوساله فربه (و بریان شده‌ای را برای آنها) آورد،
فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيۡهِمۡ قَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ٢٧
و نزدیک آنها گذارد، (ولی با تعجّب دید دست بسوی غذا نمی‌برند) گفت: «آیا شما غذا نمی‌خورید؟!»
فَأَوۡجَسَ مِنۡهُمۡ خِيفَةٗۖ قَالُواْ لَا تَخَفۡۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٖ٢٨
و از آنها احساس وحشت کرد، گفتند: «نترس (ما رسولان و فرشتگان پروردگار توایم)!» و او را بشارت به تولّد پسری دانا دادند
فَأَقۡبَلَتِ ٱمۡرَأَتُهُۥ فِي صَرَّةٖ فَصَكَّتۡ وَجۡهَهَا وَقَالَتۡ عَجُوزٌ عَقِيمٞ٢٩
در این هنگام همسرش جلو آمد در حالی که (از خوشحالی و تعجّب) فریاد می‌کشید به صورت خود زد و گفت: «(آیا پسری خواهم آورد در حالی که) پیرزنی نازا هستم؟!»
قَالُواْ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡحَكِيمُ ٱلۡعَلِيمُ٣٠
گفتند: «پروردگارت چنین گفته است، و او حکیم و داناست!»