Page 578
Juz 29، Al-Qiyamah, Al-Insan
كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ٢٠
چنین نیست که شما می‌پندارید (و دلایل معاد را کافی نمی‌دانید)؛ بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید (و هوسرانی بی‌قید و شرط را)
وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ٢١
و آخرت را رها می‌کنید
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاضِرَةٌ٢٢
(آری) در آن روز صورتهایی شاداب و مسرور است،
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٞ٢٣
و به پروردگارش می‌نگرد
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةٞ٢٤
و در آن روز صورتهایی عبوس و در هم کشیده است،
تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٞ٢٥
زیرا می‌داند عذابی در پیش دارد که پشت را در هم می‌شکند
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ٢٦
چنین نیست (که انسان می‌پندارد! او ایمان نمی‌آورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد،
وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٖ٢٧
و گفته شود: «آیا کسی هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!»
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ٢٨
و به جدائی از دنیا یقین پیدا کند،
وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ٢٩
و ساق پاها (از سختی جان‌دادن) به هم بپیچد
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ٣٠
(آری) در آن روز مسیر همه بسوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ٣١
(در آن روز گفته می‌شود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند،
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ٣٢
بلکه تکذیب کرد و روی‌گردان شد،
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ٣٣
سپس بسوی خانواده خود بازگشت در حالی که متکبّرانه قدم برمی‌داشت
أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ٣٤
(با این اعمال) عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر
ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ٣٥
سپس عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى٣٦
آیا انسان گمان می‌کند بی‌هدف رها می‌شود؟
أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ٣٧
آیا او نطفه‌ای از منی که در رحم ریخته می‌شود نبود؟
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةٗ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ٣٨
سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت،
فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ٣٩
و از او دو زوج مرد و زن آفرید
أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ٤٠
آیا چنین کسی قادر نیست که مردگان را زنده کند؟
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
هَلۡ أَتَىٰ عَلَى ٱلۡإِنسَٰنِ حِينٞ مِّنَ ٱلدَّهۡرِ لَمۡ يَكُن شَيۡـٔٗا مَّذۡكُورًا١
آیا زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیز قابل ذکری نبود؟
إِنَّا خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ مِن نُّطۡفَةٍ أَمۡشَاجٖ نَّبۡتَلِيهِ فَجَعَلۡنَٰهُ سَمِيعَۢا بَصِيرًا٢
ما انسان را از نطفه مختلطی آفریدیم، و او را می‌آزماییم؛ (بدین جهت) او را شنوا و بینا قرار دادیم
إِنَّا هَدَيۡنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرٗا وَإِمَّا كَفُورًا٣
ما راه را به او نشان دادیم، خواه شاکر باشد (و پذیرا گردد) یا ناسپاس
إِنَّآ أَعۡتَدۡنَا لِلۡكَٰفِرِينَ سَلَٰسِلَاْ وَأَغۡلَٰلٗا وَسَعِيرًا٤
ما برای کافران، زنجیرها و غلها و شعله‌های سوزان آتش آماده کرده‌ایم
إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ يَشۡرَبُونَ مِن كَأۡسٖ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا٥
به یقین ابرار (و نیکان) از جامی می‌نوشند که با عطر خوشی آمیخته است،