Surah صافات

وَٱلصَّـٰٓفَّـٰتِ صَفّٗا١

سوگند به (فرشتگان) صف‌کشیده (و منظّم)

فَٱلزَّـٰجِرَٰتِ زَجۡرٗا٢

و به نهی‌کنندگان و (بازدارندگان)

فَٱلتَّـٰلِيَٰتِ ذِكۡرًا٣

و تلاوت‌کنندگان پیاپی آیات الهی

إِنَّ إِلَٰهَكُمۡ لَوَٰحِدٞ٤

که معبود شما یگانه است؛

رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا وَرَبُّ ٱلۡمَشَٰرِقِ٥

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آنهاست، و پروردگار مشرقها

إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنۡيَا بِزِينَةٍ ٱلۡكَوَاكِبِ٦

ما آسمان نزدیک [= پایین‌] را با ستارگان آراستیم،

وَحِفۡظٗا مِّن كُلِّ شَيۡطَٰنٖ مَّارِدٖ٧

تا آن را از هر شیطان خبیثی حفظ کنیم

لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلۡمَلَإِ ٱلۡأَعۡلَىٰ وَيُقۡذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٖ٨

آنها نمی‌توانند به (سخنان) فرشتگان عالم بالا گوش فرادهند، (و هرگاه چنین کنند) از هر سو هدف قرارمی‌گیرند

دُحُورٗاۖ وَلَهُمۡ عَذَابٞ وَاصِبٌ٩

آنها به شدّت به عقب رانده می‌شوند؛ و برای آنان مجازاتی دائم است

إِلَّا مَنۡ خَطِفَ ٱلۡخَطۡفَةَ فَأَتۡبَعَهُۥ شِهَابٞ ثَاقِبٞ١٠

مگر آنها که در لحظه‌ای کوتاه برای استراق سمع به آسمان نزدیک شوند، که «شهاب ثاقب» آنها را تعقیب می‌کند

فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَهُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَم مَّنۡ خَلَقۡنَآۚ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّن طِينٖ لَّازِبِۭ١١

از آنان بپرس: «آیا آفرینش (و معاد) آنان سخت‌تر است یا آفرینش فرشتگان (و آسمانها و زمین)؟! ما آنان را از گل چسبنده‌ای آفریدیم

بَلۡ عَجِبۡتَ وَيَسۡخَرُونَ١٢

تو از انکارشان تعجّب می‌کنی، ولی آنها مسخره می‌کنند

وَإِذَا ذُكِّرُواْ لَا يَذۡكُرُونَ١٣

و هنگامی که به آنان تذکّر داده شود، هرگز متذکّر نمی‌شوند

وَإِذَا رَأَوۡاْ ءَايَةٗ يَسۡتَسۡخِرُونَ١٤

و هنگامی که معجزه‌ای را ببینند، دیگران را نیز به استهزا دعوت می‌کنند

وَقَالُوٓاْ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرٞ مُّبِينٌ١٥

و می‌گویند: «این فقط سحری آشکار است

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ١٦

آیا هنگامی که ما مُردیم و به خاک و استخوان مبدّل شدیم، بار دیگر برانگیخته خواهیم شد؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ١٧

یا پدران نخستین ما (بازمی‌گردند)؟!»

قُلۡ نَعَمۡ وَأَنتُمۡ دَٰخِرُونَ١٨

بگو: «آری، همه شما زنده می‌شوید در حالی که خوار و کوچک خواهید بود

فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةٞ وَٰحِدَةٞ فَإِذَا هُمۡ يَنظُرُونَ١٩

تنها یک صیحه عظیم واقع می‌شود، ناگهان همه (از قبرها برمی‌خیزند و) نگاه می‌کنند

وَقَالُواْ يَٰوَيۡلَنَا هَٰذَا يَوۡمُ ٱلدِّينِ٢٠

و می‌گویند: «ای وای بر ما، این روز جزاست!»

هَٰذَا يَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِ ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ٢١

(آری) این همان روز جدایی (حقّ از باطل) است که شما آن را تکذیب می‌کردید

۞ٱحۡشُرُواْ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ وَأَزۡوَٰجَهُمۡ وَمَا كَانُواْ يَعۡبُدُونَ٢٢

(در این هنگام به فرشتگان دستور داده می‌شود:) ظالمان و همردیفانشان و آنچه را می‌پرستیدند

مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهۡدُوهُمۡ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلۡجَحِيمِ٢٣

(آری آنچه را) جز خدا می‌پرستیدند جمع کنید و بسوی راه دوزخ هدایتشان کنید

وَقِفُوهُمۡۖ إِنَّهُم مَّسۡـُٔولُونَ٢٤

آنها را نگهدارید که باید بازپرسی شوند

مَا لَكُمۡ لَا تَنَاصَرُونَ٢٥

شما را چه شده که از هم یاری نمی‌طلبید؟

بَلۡ هُمُ ٱلۡيَوۡمَ مُسۡتَسۡلِمُونَ٢٦

ولی آنان در آن روز تسلیم قدرت خداوندند

وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ٢٧

(و در این حال) رو به یکدیگر کرده و از هم می‌پرسند

قَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ كُنتُمۡ تَأۡتُونَنَا عَنِ ٱلۡيَمِينِ٢٨

گروهی (می‌گویند: «شما رهبران گمراهی بودید که به ظاهر) از طریق خیرخواهی و نیکی وارد شدید امّا جز فریب چیزی در کارتان نبود)!»

قَالُواْ بَل لَّمۡ تَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ٢٩

(آنها در جواب) می‌گویند: «شما خودتان اهل ایمان نبودید (تقصیر ما چیست)؟

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيۡكُم مِّن سُلۡطَٰنِۭۖ بَلۡ كُنتُمۡ قَوۡمٗا طَٰغِينَ٣٠

ما هیچ گونه سلطه‌ای بر شما نداشتیم، بلکه شما خود قومی طغیانگر بودید

فَحَقَّ عَلَيۡنَا قَوۡلُ رَبِّنَآۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ٣١

اکنون فرمان پروردگارمان بر همه ما مسلّم شده، و همگی از عذاب او می‌چشیم

فَأَغۡوَيۡنَٰكُمۡ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ٣٢

ما شما را گمراه کردیم، همان گونه که خود گمراه بودیم

فَإِنَّهُمۡ يَوۡمَئِذٖ فِي ٱلۡعَذَابِ مُشۡتَرِكُونَ٣٣

(آری) همه آنها [= پیشوایان و پیروان گمراه‌] در آن روز در عذاب الهی مشترکند

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِينَ٣٤

ما این گونه با مجرمان رفتار می‌کنیم

إِنَّهُمۡ كَانُوٓاْ إِذَا قِيلَ لَهُمۡ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسۡتَكۡبِرُونَ٣٥

چرا که وقتی به آنها گفته می‌شد: «معبودی جز خدا وجود ندارد»، تکبّر و سرکشی می‌کردند

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓاْ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٖ مَّجۡنُونِۭ٣٦

و پیوسته می‌گفتند: «آیا ما معبودان خود را بخاطر شاعری دیوانه رها کنیم؟!»

بَلۡ جَآءَ بِٱلۡحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ٣٧

چنین نیست، او حقّ را آورده و پیامبران پیشین را تصدیق کرده است

إِنَّكُمۡ لَذَآئِقُواْ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡأَلِيمِ٣٨

اما شما (مستکبران کوردل) بطور مسلّم عذاب دردناک (الهی) را خواهید چشید

وَمَا تُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ٣٩

و جز به آنچه انجام می‌دادید کیفر داده نمی‌شوید،

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ٤٠

جز بندگان مخلص خدا (که از این کیفرها برکنارند)

أُوْلَـٰٓئِكَ لَهُمۡ رِزۡقٞ مَّعۡلُومٞ٤١

برای آنان [= بندگان مخلص‌] روزی معیّن و ویژه‌ای است،

فَوَٰكِهُ وَهُم مُّكۡرَمُونَ٤٢

میوه‌ها (ی گوناگون پر ارزش)، و آنها گرامی داشته می‌شوند

فِي جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ٤٣

در باغهای پر نعمت بهشت؛

عَلَىٰ سُرُرٖ مُّتَقَٰبِلِينَ٤٤

در حالی که بر تختها رو به روی یکدیگر تکیه زده‌اند،

يُطَافُ عَلَيۡهِم بِكَأۡسٖ مِّن مَّعِينِۭ٤٥

و گرداگردشان قدحهای لبریز از شراب طهور را می‌گردانند؛

بَيۡضَآءَ لَذَّةٖ لِّلشَّـٰرِبِينَ٤٦

شرابی سفید و درخشنده، و لذّتبخش برای نوشندگان؛

لَا فِيهَا غَوۡلٞ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ٤٧

شرابی که نه در آن مایه تباهی عقل است و نه از آن مست می‌شوند

وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينٞ٤٨

و نزد آنها همسرانی زیبا چشم است که جز به شوهران خود عشق نمی‌ورزند

كَأَنَّهُنَّ بَيۡضٞ مَّكۡنُونٞ٤٩

گویی از (لطافت و سفیدی) همچون تخم‌مرغهایی هستند که (در زیر بال و پر مرغ) پنهان مانده (و دست انسانی هرگز آن را لمس نکرده است)

فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ٥٠

(در حالی که آنها غرق گفتگو هستند) بعضی رو به بعضی دیگر کرده می‌پرسند

قَالَ قَآئِلٞ مِّنۡهُمۡ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٞ٥١

کسی از آنها می‌گوید: «من همنشینی داشتم

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلۡمُصَدِّقِينَ٥٢

که پیوسته می‌گفت: آیا (به راستی) تو این سخن را باور کرده‌ای

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ٥٣

که وقتی ما مُردیم و به خاک و استخوان مبدّل شدیم، (بار دیگر) زنده می‌شویم و جزا داده خواهیم شد؟!»

قَالَ هَلۡ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ٥٤

(سپس) می‌گوید: «آیا شما می‌توانید از او خبری بگیرید؟»

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ٥٥

اینجاست که نگاهی می‌کند، ناگهان او را در میان دوزخ می‌بیند

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ٥٦

می‌گوید: «به خدا سوگند نزدیک بود مرا (نیز) به هلاکت بکشانی

وَلَوۡلَا نِعۡمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ٥٧

و اگر نعمت پروردگارم نبود، من نیز از احضارشدگان (در دوزخ) بودم

أَفَمَا نَحۡنُ بِمَيِّتِينَ٥٨

(سپس به یاران خود می‌گوید: ای دوستان!) آیا ما هرگز نمی‌میریم (و در بهشت جاودانه خواهیم بود)،

إِلَّا مَوۡتَتَنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ٥٩

و جز همان مرگ اول، مرگی به سراغ ما نخواهد آمد، و ما هرگز عذاب نخواهیم شد

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ٦٠

راستی این همان پیروزی بزرگ است

لِمِثۡلِ هَٰذَا فَلۡيَعۡمَلِ ٱلۡعَٰمِلُونَ٦١

آری، برای مثل این، باید عمل‌کنندگان عمل کنند

أَذَٰلِكَ خَيۡرٞ نُّزُلًا أَمۡ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ٦٢

آیا این (نعمتهای جاویدان بهشتی) بهتر است یا درخت (نفرت‌انگیز) زقّوم؟

إِنَّا جَعَلۡنَٰهَا فِتۡنَةٗ لِّلظَّـٰلِمِينَ٦٣

ما آن را مایه درد و رنج ظالمان قرار دادیم

إِنَّهَا شَجَرَةٞ تَخۡرُجُ فِيٓ أَصۡلِ ٱلۡجَحِيمِ٦٤

آن درختی است که از قعر جهنّم می‌روید

طَلۡعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ٦٥

شکوفه آن مانند سرهای شیاطین است

فَإِنَّهُمۡ لَأٓكِلُونَ مِنۡهَا فَمَالِـُٔونَ مِنۡهَا ٱلۡبُطُونَ٦٦

آنها [= مجرمان‌] از آن می‌خورند و شکمها را از آن پر می‌کنند

ثُمَّ إِنَّ لَهُمۡ عَلَيۡهَا لَشَوۡبٗا مِّنۡ حَمِيمٖ٦٧

سپس روی آن آب داغ متعفّنی می‌نوشند

ثُمَّ إِنَّ مَرۡجِعَهُمۡ لَإِلَى ٱلۡجَحِيمِ٦٨

سپس بازگشت آنها به سوی جهنّم است

إِنَّهُمۡ أَلۡفَوۡاْ ءَابَآءَهُمۡ ضَآلِّينَ٦٩

چرا که آنها پدران خود را گمراه یافتند،

فَهُمۡ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمۡ يُهۡرَعُونَ٧٠

با این حال به سرعت بدنبال آنان کشانده می‌شوند

وَلَقَدۡ ضَلَّ قَبۡلَهُمۡ أَكۡثَرُ ٱلۡأَوَّلِينَ٧١

و قبل از آنها بیشتر پیشینیان (نیز) گمراه شدند

وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ٧٢

ما در میان آنها انذارکنندگانی فرستادیم،

فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلۡمُنذَرِينَ٧٣

ولی بنگر عاقبت انذارشوندگان چگونه بود

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ٧٤

مگر بندگان مخلص خدا

وَلَقَدۡ نَادَىٰنَا نُوحٞ فَلَنِعۡمَ ٱلۡمُجِيبُونَ٧٥

و نوح، ما را خواند (و ما دعای او را اجابت کردیم)؛ و چه خوب اجابت کننده‌ای هستیم

وَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ٧٦

و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهایی بخشیدیم،

وَجَعَلۡنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلۡبَاقِينَ٧٧

و فرزندانش را همان بازماندگان (روی زمین) قرار دادیم،

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ٧٨

و نام نیک او را در میان امّتهای بعد باقی نهادیم

سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٖ فِي ٱلۡعَٰلَمِينَ٧٩

سلام بر نوح در میان جهانیان باد

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ٨٠

ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ٨١

چرا که او از بندگان باایمان ما بود

ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ٨٢

سپس دیگران [= دشمنان او] را غرق کردیم

۞وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبۡرَٰهِيمَ٨٣

و از پیروان او ابراهیم بود؛

إِذۡ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلۡبٖ سَلِيمٍ٨٤

(به خاطر بیاور) هنگامی را که با قلب سلیم به پیشگاه پروردگارش آمد؛

إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَاذَا تَعۡبُدُونَ٨٥

هنگامی که به پدر و قومش گفت: «اینها چیست که می‌پرستید؟

أَئِفۡكًا ءَالِهَةٗ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ٨٦

آیا غیر از خدا به سراغ این معبودان دروغین می‌روید؟

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ٨٧

شما درباره پروردگار عالمیان چه گمان می‌برید؟

فَنَظَرَ نَظۡرَةٗ فِي ٱلنُّجُومِ٨٨

(سپس) نگاهی به ستارگان افکند

فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٞ٨٩

و گفت: «من بیمارم (و با شما به مراسم جشن نمی‌آیم)!»

فَتَوَلَّوۡاْ عَنۡهُ مُدۡبِرِينَ٩٠

آنها از او روی برتافته و به او پشت کردند (و بسرعت دور شدند)

فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمۡ فَقَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ٩١

(او وارد بتخانه شد) مخفیانه نگاهی به معبودانشان کرد و از روی تمسخر گفت: «چرا (از این غذاها) نمی‌خورید؟

مَا لَكُمۡ لَا تَنطِقُونَ٩٢

(اصلاً) چرا سخن نمی‌گویید؟!»

فَرَاغَ عَلَيۡهِمۡ ضَرۡبَۢا بِٱلۡيَمِينِ٩٣

سپس بسوی آنها رفت و ضربه‌ای محکم با دست راست بر پیکر آنها فرود آورد (و جز بت بزرگ، همه را درهم شکست)

فَأَقۡبَلُوٓاْ إِلَيۡهِ يَزِفُّونَ٩٤

آنها با سرعت به او روی آوردند

قَالَ أَتَعۡبُدُونَ مَا تَنۡحِتُونَ٩٥

گفت: «آیا چیزی را می‌پرستید که با دست خود می‌تراشید؟

وَٱللَّهُ خَلَقَكُمۡ وَمَا تَعۡمَلُونَ٩٦

با اینکه خداوند هم شما را آفریده و هم بتهایی که می‌سازید!»

قَالُواْ ٱبۡنُواْ لَهُۥ بُنۡيَٰنٗا فَأَلۡقُوهُ فِي ٱلۡجَحِيمِ٩٧

(بت‌پرستان) گفتند: «بنای مرتفعی برای او بسازید و او را در جهنّمی از آتش بیفکنید!»

فَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيۡدٗا فَجَعَلۡنَٰهُمُ ٱلۡأَسۡفَلِينَ٩٨

آنها طرحی برای نابودی ابراهیم ریخته بودند، ولی ما آنان را پست و مغلوب ساختیم

وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهۡدِينِ٩٩

(او از این مهلکه بسلامت بیرون آمد) و گفت: «من به سوی پروردگارم می‌روم، او مرا هدایت خواهد کرد

رَبِّ هَبۡ لِي مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ١٠٠

پروردگارا! به من از صالحان [= فرزندان صالح‌] ببخش!»

فَبَشَّرۡنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٖ١٠١

ما او [= ابراهیم‌] را به نوجوانی بردبار و صبور بشارت دادیم

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعۡيَ قَالَ يَٰبُنَيَّ إِنِّيٓ أَرَىٰ فِي ٱلۡمَنَامِ أَنِّيٓ أَذۡبَحُكَ فَٱنظُرۡ مَاذَا تَرَىٰۚ قَالَ يَـٰٓأَبَتِ ٱفۡعَلۡ مَا تُؤۡمَرُۖ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّـٰبِرِينَ١٠٢

هنگامی که با او به مقام سعی و کوشش رسید، گفت: «پسرم! من در خواب دیدم که تو را ذبح می‌کنم، نظر تو چیست؟» گفت «پدرم! هر چه دستور داری اجرا کن، به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت!»

فَلَمَّآ أَسۡلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلۡجَبِينِ١٠٣

هنگامی که هر دو تسلیم شدند و ابراهیم جبین او را بر خاک نهاد

وَنَٰدَيۡنَٰهُ أَن يَـٰٓإِبۡرَٰهِيمُ١٠٤

او را ندا دادیم که: «ای ابراهیم

قَدۡ صَدَّقۡتَ ٱلرُّءۡيَآۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ١٠٥

آن رؤیا را تحقق بخشیدی (و به مأموریت خود عمل کردی)!» ما این گونه، نیکوکاران را جزا می‌دهیم

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡبَلَـٰٓؤُاْ ٱلۡمُبِينُ١٠٦

این مسلّماً همان امتحان آشکار است

وَفَدَيۡنَٰهُ بِذِبۡحٍ عَظِيمٖ١٠٧

ما ذبح عظیمی را فدای او کردیم،

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ١٠٨

و نام نیک او را در امّتهای بعد باقی نهادیم

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ١٠٩

سلام بر ابراهیم

كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ١١٠

این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ١١١

او از بندگان باایمان ما است

وَبَشَّرۡنَٰهُ بِإِسۡحَٰقَ نَبِيّٗا مِّنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ١١٢

ما او را به اسحاق -پیامبری از شایستگان- بشارت دادیم

وَبَٰرَكۡنَا عَلَيۡهِ وَعَلَىٰٓ إِسۡحَٰقَۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحۡسِنٞ وَظَالِمٞ لِّنَفۡسِهِۦ مُبِينٞ١١٣

ما به او و اسحاق برکت دادیم؛ و از دودمان آن دو، افرادی بودند نیکوکار و افرادی آشکارا به خود ستم کردند

وَلَقَدۡ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ١١٤

ما به موسی و هارون نعمت بخشیدیم

وَنَجَّيۡنَٰهُمَا وَقَوۡمَهُمَا مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ١١٥

و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ نجات دادیم

وَنَصَرۡنَٰهُمۡ فَكَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ١١٦

و آنها را یاری کردیم تا بر دشمنان خود پیروز شدند

وَءَاتَيۡنَٰهُمَا ٱلۡكِتَٰبَ ٱلۡمُسۡتَبِينَ١١٧

ما به آن دو، کتاب روشنگر دادیم،

وَهَدَيۡنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ١١٨

و آن دو را به راه راست هدایت نمودیم

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِمَا فِي ٱلۡأٓخِرِينَ١١٩

و نام نیکشان را در اقوام بعد باقی گذاردیم

سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ١٢٠

سلام بر موسی و هارون

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ١٢١

ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم

إِنَّهُمَا مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ١٢٢

آن دو از بندگان مؤمن ما بودند

وَإِنَّ إِلۡيَاسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ١٢٣

و الیاس از رسولان (ما) بود

إِذۡ قَالَ لِقَوۡمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ١٢٤

به خاطر بیاور هنگامی را که به قومش گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟

أَتَدۡعُونَ بَعۡلٗا وَتَذَرُونَ أَحۡسَنَ ٱلۡخَٰلِقِينَ١٢٥

آیا بت «بعل» را می‌خوانید و بهترین آفریدگارها را رها می‌سازید؟

ٱللَّهَ رَبَّكُمۡ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ١٢٦

خدایی که پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست!»

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ١٢٧

امّا آنها او را تکذیب کردند؛ ولی به یقین همگی (در دادگاه عدل الهی) احضار می‌شوند

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ١٢٨

مگر بندگان مخلص خدا

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ١٢٩

ما نام نیک او را در میان امّتهای بعد باقی گذاردیم

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلۡ يَاسِينَ١٣٠

سلام بر الیاسین

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ١٣١

ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ١٣٢

او از بندگان مؤمن ما است

وَإِنَّ لُوطٗا لَّمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ١٣٣

و لوط از رسولان (ما) است

إِذۡ نَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ١٣٤

و به خاطر بیاور زمانی را که او و خاندانش را همگی نجات دادیم،

إِلَّا عَجُوزٗا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ١٣٥

مگر پیرزنی که از بازماندگان بود (و به سرنوشت آنان گرفتار شد)

ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ١٣٦

سپس بقیه را نابود کردیم

وَإِنَّكُمۡ لَتَمُرُّونَ عَلَيۡهِم مُّصۡبِحِينَ١٣٧

و شما پیوسته صبحگاهان از کنار (ویرانه‌های شهرهای) آنها می‌گذرید

وَبِٱلَّيۡلِۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ١٣٨

و (همچنین) شبانگاه؛ آیا نمی‌اندیشید؟

وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ١٣٩

و یونس از رسولان (ما) است

إِذۡ أَبَقَ إِلَى ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ١٤٠

به خاطر بیاور زمانی را که به سوی کشتی پر (از جمعیّت و بار) فرار کرد

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلۡمُدۡحَضِينَ١٤١

و با آنها قرعه افکند، (و قرعه به نام او افتاد و) مغلوب شد

فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٞ١٤٢

(او را به دریا افکندند) و ماهی عظیمی او را بلعید، در حالی که مستحقّ سرزنش بود

فَلَوۡلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُسَبِّحِينَ١٤٣

و اگر او از تسبیح‌کنندگان نبود

لَلَبِثَ فِي بَطۡنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ١٤٤

تا روز قیامت در شکم ماهی می‌ماند

۞فَنَبَذۡنَٰهُ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٞ١٤٥

(به هر حال ما او را رهایی بخشیدیم و) او را در یک سرزمین خشک خالی از گیاه افکندیم در حالی که بیمار بود

وَأَنۢبَتۡنَا عَلَيۡهِ شَجَرَةٗ مِّن يَقۡطِينٖ١٤٦

و بوته کدوئی بر او رویاندیم (تا در سایه برگهای پهن و مرطوبش آرامش یابد)

وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ١٤٧

و او را به سوی جمعیّت یکصد هزار نفری -یا بیشتر- فرستادیم

فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٖ١٤٨

آنها ایمان آوردند، از این رو تا مدّت معلومی آنان را از مواهب زندگی بهره‌مند ساختیم

فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَلِرَبِّكَ ٱلۡبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلۡبَنُونَ١٤٩

از آنان بپرس: آیا پروردگارت دخترانی دارد و پسران از آن آنهاست؟

أَمۡ خَلَقۡنَا ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةَ إِنَٰثٗا وَهُمۡ شَٰهِدُونَ١٥٠

آیا ما فرشتگان را مؤنث آفریدیم و آنها ناظر بودند؟

أَلَآ إِنَّهُم مِّنۡ إِفۡكِهِمۡ لَيَقُولُونَ١٥١

بدانید آنها با این تهمت بزرگشان می‌گویند

وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمۡ لَكَٰذِبُونَ١٥٢

«خداوند فرزند آورده!» ولی آنها به یقین دروغ می‌گویند

أَصۡطَفَى ٱلۡبَنَاتِ عَلَى ٱلۡبَنِينَ١٥٣

آیا دختران را بر پسران ترجیح داده است؟

مَا لَكُمۡ كَيۡفَ تَحۡكُمُونَ١٥٤

شما را چه شده است؟! چگونه حکم می‌کنید؟! (هیچ می‌فهمید چه می‌گویید؟)

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ١٥٥

آیا متذکّر نمی‌شوید؟

أَمۡ لَكُمۡ سُلۡطَٰنٞ مُّبِينٞ١٥٦

یا شما دلیل روشنی در این باره دارید؟

فَأۡتُواْ بِكِتَٰبِكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ١٥٧

کتابتان را بیاورید اگر راست می‌گویید

وَجَعَلُواْ بَيۡنَهُۥ وَبَيۡنَ ٱلۡجِنَّةِ نَسَبٗاۚ وَلَقَدۡ عَلِمَتِ ٱلۡجِنَّةُ إِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ١٥٨

آنها [= مشرکان‌] میان او [= خداوند] و جنّ، (خویشاوندی و) نسبتی قائل شدند؛ در حالی که جنّیان بخوبی می‌دانند که این بت‌پرستان در دادگاه الهی احضار می‌شوند

سُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ١٥٩

منزّه است خداوند از آنچه توصیف می‌کنند،

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ١٦٠

مگر بندگان مخلص خدا

فَإِنَّكُمۡ وَمَا تَعۡبُدُونَ١٦١

شما و آنچه را پرستش می‌کنید،

مَآ أَنتُمۡ عَلَيۡهِ بِفَٰتِنِينَ١٦٢

هرگز نمی‌توانید کسی را (با آن) فریب دهید،

إِلَّا مَنۡ هُوَ صَالِ ٱلۡجَحِيمِ١٦٣

مگر آنها که در آتش دوزخ وارد می‌شوند

وَمَامِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٞ مَّعۡلُومٞ١٦٤

و هیچ یک از ما نیست جز آنکه مقام معلومی دارد؛

وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلصَّآفُّونَ١٦٥

و ما همگی (برای اطاعت فرمان خداوند) به صف ایستاده‌ایم؛

وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلۡمُسَبِّحُونَ١٦٦

و ما همه تسبیح‌گوی او هستیم

وَإِن كَانُواْ لَيَقُولُونَ١٦٧

آنها پیوسته می‌گفتند

لَوۡ أَنَّ عِندَنَا ذِكۡرٗا مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ١٦٨

«اگر یکی از کتابهای پیشینیان نزد ما بود،

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ١٦٩

به یقین، ما بندگان مخلص خدا بودیم!»

فَكَفَرُواْ بِهِۦۖ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ١٧٠

(امّا هنگامی که این کتاب بزرگ آسمانی بر آنها نازل شد،) به آن کافر شدند؛ ولی بزودی (نتیجه کار خود را) خواهند دانست

وَلَقَدۡ سَبَقَتۡ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلۡمُرۡسَلِينَ١٧١

وعده قطعی ما برای بندگان فرستاده ما از پیش مسلّم شده

إِنَّهُمۡ لَهُمُ ٱلۡمَنصُورُونَ١٧٢

که آنان یاری شدگانند،

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ١٧٣

و لشکر ما پیروزند

فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينٖ١٧٤

از آنها [= کافران‌] روی بگردان تا زمان معیّنی (که فرمان جهاد فرارسد)

وَأَبۡصِرۡهُمۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ١٧٥

و وضع آنها را بنگر (چه بی‌محتواست) اما بزودی (نتیجه اعمال خود را) می‌بینند

أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ١٧٦

آیا آنها برای عذاب ما شتاب می‌کنند؟

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمۡ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلۡمُنذَرِينَ١٧٧

امّا هنگامی که عذاب ما در آستانه خانه‌هایشان فرود آید، انذارشدگان صبحگاه بدی خواهند داشت

وَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينٖ١٧٨

از آنان روی بگردان تا زمان معیّنی

وَأَبۡصِرۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ١٧٩

و وضع کارشان را ببین؛ آنها نیز به زودی (نتیجه اعمال خود را) می‌بینند

سُبۡحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلۡعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ١٨٠

منزّه است پروردگار تو، پروردگار عزّت (و قدرت) از آنچه آنان توصیف می‌کنند

وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلۡمُرۡسَلِينَ١٨١

و سلام بر رسولان

وَٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ١٨٢

حمد و ستایش مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است