صفحه ۳۷۲
جزء ۱۹، شعراء
قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ١١٢
(نوح) گفت: «من چه می‌دانم آنها چه کاری داشته‌اند
إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّيۖ لَوۡ تَشۡعُرُونَ١١٣
حساب آنها تنها با پروردگار من است اگر شما می‌فهمیدید
وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ١١٤
و من هرگز مؤمنان را طرد نخواهم کرد
إِنۡ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٞ مُّبِينٞ١١٥
من تنها انذارکننده‌ای آشکارم.»
قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمَرۡجُومِينَ١١٦
گفتند: «ای نوح! اگر (از حرفهایت) دست برنداری، سنگباران خواهی شد!»
قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوۡمِي كَذَّبُونِ١١٧
گفت: «پروردگارا! قوم من، مرا تکذیب کردند
فَٱفۡتَحۡ بَيۡنِي وَبَيۡنَهُمۡ فَتۡحٗا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِيَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ١١٨
اکنون میان من و آنها جدایی بیفکن؛ و مرا و مؤمنانی را که با من هستند رهایی بخش!»
فَأَنجَيۡنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِي ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ١١٩
ما، او و کسانی را که با او بودند، در آن کشتی که پر (از انسان و انواع حیوانات) بود، رهایی بخشیدیم
ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا بَعۡدُ ٱلۡبَاقِينَ١٢٠
سپس بقیه را غرق کردیم
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ١٢١
در این ماجرا نشانه روشنی است؛ امّا بیشتر آنان مؤمن نبودند
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ١٢٢
و پروردگار تو عزیز و رحیم است
كَذَّبَتۡ عَادٌ ٱلۡمُرۡسَلِينَ١٢٣
قوم عاد (نیز) رسولان (خدا) را تکذیب کردند،
إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ١٢٤
هنگامی که برادرشان هود گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟
إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٞ١٢٥
مسلماً من برای شما پیامبری امین هستم
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٢٦
پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید
وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ١٢٧
من در برابر این دعوت، هیچ اجر و پاداشی از شما نمی‌طلبم؛ اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالمیان است
أَتَبۡنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةٗ تَعۡبَثُونَ١٢٨
آیا شما بر هر مکان مرتفعی نشانه‌ای از روی هوا و هوس می‌سازید؟
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمۡ تَخۡلُدُونَ١٢٩
و قصرها و قلعه‌های زیبا و محکم بنا می‌کنید شاید در دنیا جاودانه بمانید؟
وَإِذَا بَطَشۡتُم بَطَشۡتُمۡ جَبَّارِينَ١٣٠
و هنگامی که کسی را مجازات می‌کنید همچون جبّاران کیفر می‌دهید
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٣١
پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید
وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِيٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعۡلَمُونَ١٣٢
و از (نافرمانی) خدایی بپرهیزید که شما را به نعمتهایی که می‌دانید امداد کرده؛
أَمَدَّكُم بِأَنۡعَٰمٖ وَبَنِينَ١٣٣
شما را به چهارپایان و نیز پسران (لایق و برومند) امداد فرموده؛
وَجَنَّـٰتٖ وَعُيُونٍ١٣٤
همچنین به باغها و چشمه‌ها
إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٖ١٣٥
(اگر کفران کنید،) من بر شما از عذاب روزی بزرگ می‌ترسم!»
قَالُواْ سَوَآءٌ عَلَيۡنَآ أَوَعَظۡتَ أَمۡ لَمۡ تَكُن مِّنَ ٱلۡوَٰعِظِينَ١٣٦
آنها [= قوم عاد] گفتند: «برای ما تفاوت نمی‌کند، چه ما را انذار کنی یا نکنی؛ (بیهوده خود را خسته مکن)