صفحه ۵۳۵
جزء ۲۷، واقعه
يَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنٞ مُّخَلَّدُونَ١٧
نوجوانانی جاودان (در شکوه و طراوت) پیوسته گرداگرد آنان می‌گردند،
بِأَكۡوَابٖ وَأَبَارِيقَ وَكَأۡسٖ مِّن مَّعِينٖ١٨
با قدحها و کوزه‌ها و جامهایی از نهرهای جاری بهشتی (و شراب طهور)
لَّا يُصَدَّعُونَ عَنۡهَا وَلَا يُنزِفُونَ١٩
امّا شرابی که از آن درد سر نمی‌گیرند و نه مست می‌شوند
وَفَٰكِهَةٖ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ٢٠
و میوه‌هایی از هر نوع که انتخاب کنند،
وَلَحۡمِ طَيۡرٖ مِّمَّا يَشۡتَهُونَ٢١
و گوشت پرنده از هر نوع که مایل باشند
وَحُورٌ عِينٞ٢٢
و همسرانی از حور العین دارند،
كَأَمۡثَٰلِ ٱللُّؤۡلُوِٕ ٱلۡمَكۡنُونِ٢٣
همچون مروارید در صدف پنهان
جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ٢٤
اینها پاداشی است در برابر اعمالی که انجام می‌دادند
لَا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوٗا وَلَا تَأۡثِيمًا٢٥
در آن (باغهای بهشتی) نه لغو و بیهوده‌ای می‌شنوند نه سخنان گناه آلود؛
إِلَّا قِيلٗا سَلَٰمٗا سَلَٰمٗا٢٦
تنها چیزی که می‌شنوند «سلام» است «سلام»
وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ٢٧
و اصحاب یمین و خجستگان، چه اصحاب یمین و خجستگانی
فِي سِدۡرٖ مَّخۡضُودٖ٢٨
آنها در سایه درختان «سِدر» بی‌خار قرار دارند،
وَطَلۡحٖ مَّنضُودٖ٢٩
و در سایه درخت «طلح» پربرگ [= درختی خوشرنگ و خوشبو]،
وَظِلّٖ مَّمۡدُودٖ٣٠
و سایه کشیده و گسترده،
وَمَآءٖ مَّسۡكُوبٖ٣١
و در کنار آبشارها،
وَفَٰكِهَةٖ كَثِيرَةٖ٣٢
و میوه‌های فراوان،
لَّا مَقۡطُوعَةٖ وَلَا مَمۡنُوعَةٖ٣٣
که هرگز قطع و ممنوع نمی‌شود،
وَفُرُشٖ مَّرۡفُوعَةٍ٣٤
و همسرانی بلندمرتبه
إِنَّآ أَنشَأۡنَٰهُنَّ إِنشَآءٗ٣٥
ما آنها را آفرینش نوینی بخشیدیم،
فَجَعَلۡنَٰهُنَّ أَبۡكَارًا٣٦
و همه را دوشیزه قرار دادیم،
عُرُبًا أَتۡرَابٗا٣٧
زنانی که تنها به همسرشان عشق می‌ورزند و خوش زبان و فصیح و هم سن و سالند
لِّأَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ٣٨
اینها همه برای اصحاب یمین است،
ثُلَّةٞ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ٣٩
که گروهی از امّتهای نخستینند،
وَثُلَّةٞ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ٤٠
و گروهی از امّتهای آخرین
وَأَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ٤١
و اصحاب شمال، چه اصحاب شمالی (که نامه اعمالشان به نشانه جرمشان به دست چپ آنها داده می‌شود)
فِي سَمُومٖ وَحَمِيمٖ٤٢
آنها در میان بادهای کشنده و آب سوزان قرار دارند،
وَظِلّٖ مِّن يَحۡمُومٖ٤٣
و در سایه دودهای متراکم و آتشزا
لَّا بَارِدٖ وَلَا كَرِيمٍ٤٤
سایه‌ای که نه خنک است و نه آرامبخش
إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُتۡرَفِينَ٤٥
آنها پیش از این (در عالم دنیا) مست و مغرور نعمت بودند،
وَكَانُواْ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلۡحِنثِ ٱلۡعَظِيمِ٤٦
و بر گناهان بزرگ اصرار می‌ورزیدند،
وَكَانُواْ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ٤٧
و می‌گفتند: «هنگامی که ما مُردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا برانگیخته خواهیم شد؟
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ٤٨
یا نیاکان نخستین ما (برانگیخته می‌شوند)؟!»
قُلۡ إِنَّ ٱلۡأَوَّلِينَ وَٱلۡأٓخِرِينَ٤٩
بگو: «اوّلین و آخرین،
لَمَجۡمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوۡمٖ مَّعۡلُومٖ٥٠
همگی در موعد روز معیّنی گردآوری می‌شوند،