صفحه ۵۳۴
جزء ۲۷، الرحمن، واقعه
فِيهِمَا فَٰكِهَةٞ وَنَخۡلٞ وَرُمَّانٞ٦٨
در آنها میوه‌های فراوان و درخت خرما و انار است
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ٦٩
پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می‌کنید؟
فِيهِنَّ خَيۡرَٰتٌ حِسَانٞ٧٠
و در آن باغهای بهشتی زنانی نیکو خلق و زیبایند
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ٧١
پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می‌کنید؟
حُورٞ مَّقۡصُورَٰتٞ فِي ٱلۡخِيَامِ٧٢
حوریانی که در خیمه‌های بهشتی مستورند
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ٧٣
پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می‌کنید؟
لَمۡ يَطۡمِثۡهُنَّ إِنسٞ قَبۡلَهُمۡ وَلَا جَآنّٞ٧٤
هیچ انس و جنّ پیش از ایشان با آنها تماس نگرفته (و دوشیزه‌اند)
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ٧٥
پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می‌کنید؟
مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ رَفۡرَفٍ خُضۡرٖ وَعَبۡقَرِيٍّ حِسَانٖ٧٦
این در حالی است که بهشتیان بر تختهایی تکیه زده‌اند که با بهترین و زیباترین پارچه‌های سبزرنگ پوشانده شده است
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ٧٧
پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می‌کنید؟
تَبَٰرَكَ ٱسۡمُ رَبِّكَ ذِي ٱلۡجَلَٰلِ وَٱلۡإِكۡرَامِ٧٨
پربرکت و زوال‌ناپذیر است نام پروردگار صاحب جلال و بزرگوار تو
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
إِذَا وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ١
هنگامی که واقعه عظیم (قیامت) واقع شود،
لَيۡسَ لِوَقۡعَتِهَا كَاذِبَةٌ٢
هیچ کس نمی‌تواند آن را انکار کند
خَافِضَةٞ رَّافِعَةٌ٣
(این واقعه) گروهی را پایین می‌آورد و گروهی را بالا می‌برد
إِذَا رُجَّتِ ٱلۡأَرۡضُ رَجّٗا٤
در آن هنگام که زمین بشدّت به لرزه درمی‌آید،
وَبُسَّتِ ٱلۡجِبَالُ بَسّٗا٥
و کوه‌ها در هم کوبیده می‌شود،
فَكَانَتۡ هَبَآءٗ مُّنۢبَثّٗا٦
و بصورت غبار پراکنده درمی‌آید،
وَكُنتُمۡ أَزۡوَٰجٗا ثَلَٰثَةٗ٧
و شما سه گروه خواهید بود
فَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ٨
(نخست) سعادتمندان و خجستگان (هستند)؛ چه سعادتمندان و خجستگانی
وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ٩
گروه دیگر شقاوتمندان و شومانند، چه شقاوتمندان و شومانی
وَٱلسَّـٰبِقُونَ ٱلسَّـٰبِقُونَ١٠
و (سومین گروه) پیشگامان پیشگامند،
أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلۡمُقَرَّبُونَ١١
آنها مقرّبانند
فِي جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ١٢
در باغهای پرنعمت بهشت (جای دارند)
ثُلَّةٞ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ١٣
گروه زیادی (از آنها) از امّتهای نخستینند،
وَقَلِيلٞ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ١٤
و اندکی از امّت آخرین
عَلَىٰ سُرُرٖ مَّوۡضُونَةٖ١٥
آنها [= مقرّبان] بر تختهایی که صف‌کشیده و به هم پیوسته است قراردارند،
مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيۡهَا مُتَقَٰبِلِينَ١٦
در حالی که بر آن تکیه زده و رو به روی یکدیگرند