صفحه ۵۷۶

إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ١٨

او (برای مبارزه با قرآن) اندیشه کرد و مطلب را آماده ساخت

فَقُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ١٩

مرگ بر او باد! چگونه (برای مبارزه با حق) مطلب را آماده کرد

ثُمَّ قُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ٢٠

باز هم مرگ بر او، چگونه مطلب (و نقشه شیطانی خود را) آماده نمود

ثُمَّ نَظَرَ٢١

سپس نگاهی افکند،

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ٢٢

بعد چهره درهم کشید و عجولانه دست به کار شد؛

ثُمَّ أَدۡبَرَ وَٱسۡتَكۡبَرَ٢٣

سپس پشت (به حقّ) کرد و تکبّر ورزید،

فَقَالَ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرٞ يُؤۡثَرُ٢٤

و سرانجام گفت: «این (قرآن) چیزی جز افسون و سحری همچون سحرهای پیشینیان نیست

إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا قَوۡلُ ٱلۡبَشَرِ٢٥

این فقط سخن انسان است (نه گفتار خدا)!»

سَأُصۡلِيهِ سَقَرَ٢٦

(امّا) بزودی او را وارد سَقَر [= دوزخ‌] می‌کنم

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سَقَرُ٢٧

و تو نمی‌دانی «سقر» چیست

لَا تُبۡقِي وَلَا تَذَرُ٢٨

(آتشی است که) نه چیزی را باقی می‌گذارد و نه چیزی را رها می‌سازد

لَوَّاحَةٞ لِّلۡبَشَرِ٢٩

پوست تن را بکلّی دگرگون می‌کند

عَلَيۡهَا تِسۡعَةَ عَشَرَ٣٠

نوزده نفر (از فرشتگان عذاب) بر آن گمارده شده‌اند

وَمَا جَعَلۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَـٰٓئِكَةٗۖ وَمَا جَعَلۡنَا عِدَّتَهُمۡ إِلَّا فِتۡنَةٗ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ لِيَسۡتَيۡقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَيَزۡدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِيمَٰنٗا وَلَا يَرۡتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٞ وَٱلۡكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلٗاۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهۡدِي مَن يَشَآءُۚ وَمَا يَعۡلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكۡرَىٰ لِلۡبَشَرِ٣١

مأموران دوزخ را فقط فرشتگان (عذاب) قرار دادیم، و تعداد آنها را جز برای آزمایش کافران معیّن نکردیم تا اهل کتاب [= یهود و نصاری‌] یقین پیدا کنند و بر ایمان مؤمنان بیفزاید، و اهل کتاب و مؤمنان (در حقّانیّت این کتاب آسمانی) تردید به خود راه ندهند، و بیماردلان و کافران بگویند: «خدا از این توصیف چه منظوری دارد؟!» (آری) این گونه خداوند هر کس را بخواهد گمراه می‌سازد و هر کس را بخواهد هدایت می‌کند! و لشکریان پروردگارت را جز او کسی نمی‌داند، و این جز هشدار و تذکّری برای انسانها نیست

كَلَّا وَٱلۡقَمَرِ٣٢

اینچنین نیست که آنها تصوّر می‌کنند سوگند به ماه،

وَٱلَّيۡلِ إِذۡ أَدۡبَرَ٣٣

و به شب، هنگامی که (دامن برچیند و) پشت کند،

وَٱلصُّبۡحِ إِذَآ أَسۡفَرَ٣٤

و به صبح هنگامی که چهره بگشاید،

إِنَّهَا لَإِحۡدَى ٱلۡكُبَرِ٣٥

که آن (حوادث هولناک قیامت) از مسائل مهم است

نَذِيرٗا لِّلۡبَشَرِ٣٦

هشدار و انذاری است برای همه انسانها،

لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَتَقَدَّمَ أَوۡ يَتَأَخَّرَ٣٧

برای کسانی از شما که می‌خواهند پیش افتند یا عقب بمانند [= بسوی هدایت و نیکی پیش روند یا نروند]

كُلُّ نَفۡسِۭ بِمَا كَسَبَتۡ رَهِينَةٌ٣٨

(آری) هر کس در گرو اعمال خویش است،

إِلَّآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡيَمِينِ٣٩

مگر «اصحاب یمین» (که نامه اعمالشان را به نشانه ایمان و تقوایشان به دست راستشان می‌دهند)

فِي جَنَّـٰتٖ يَتَسَآءَلُونَ٤٠

آنها در باغهای بهشتند، و سؤال می‌کنند

عَنِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ٤١

از مجرمان

مَا سَلَكَكُمۡ فِي سَقَرَ٤٢

چه چیز شما را به دوزخ وارد ساخت؟!»

قَالُواْ لَمۡ نَكُ مِنَ ٱلۡمُصَلِّينَ٤٣

می‌گویند: «ما از نمازگزاران نبودیم،

وَلَمۡ نَكُ نُطۡعِمُ ٱلۡمِسۡكِينَ٤٤

و اطعام مستمند نمی‌کردیم،

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلۡخَآئِضِينَ٤٥

و پیوسته با اهل باطل همنشین و همصدا بودیم،

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ٤٦

و همواره روز جزا را انکار می‌کردیم،

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلۡيَقِينُ٤٧

تا زمانی که مرگ ما فرا رسید!»