Page 591

وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ١

سوگند به آسمان و کوبنده شب

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ٢

و تو نمی‌دانی کوبنده شب چیست

ٱلنَّجۡمُ ٱلثَّاقِبُ٣

همان ستاره درخشان و شکافنده تاریکیهاست

إِن كُلُّ نَفۡسٖ لَّمَّا عَلَيۡهَا حَافِظٞ٤

(به این آیت بزرگ الهی سوگند) که هر کس مراقب و محافظی دارد

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ مِمَّ خُلِقَ٥

انسان باید بنگرد که از چه چیز آفریده شده است

خُلِقَ مِن مَّآءٖ دَافِقٖ٦

از یک آب جهنده آفریده شده است،

يَخۡرُجُ مِنۢ بَيۡنِ ٱلصُّلۡبِ وَٱلتَّرَآئِبِ٧

آبی که از میان پشت و سینه‌ها خارج می‌شود

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجۡعِهِۦ لَقَادِرٞ٨

مسلّماً او [= خدائی که انسان را از چنین چیز پستی آفرید] می‌تواند او را بازگرداند

يَوۡمَ تُبۡلَى ٱلسَّرَآئِرُ٩

در آن روز که اسرار نهان (انسان) آشکار میشود،

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٖ وَلَا نَاصِرٖ١٠

و برای او هیچ نیرو و یاوری نیست

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجۡعِ١١

سوگند به آسمان پرباران،

وَٱلۡأَرۡضِ ذَاتِ ٱلصَّدۡعِ١٢

و سوگند به زمین پرشکاف (که گیاهان از آن سر برمی‌آورند)،

إِنَّهُۥ لَقَوۡلٞ فَصۡلٞ١٣

که این (قرآن) سخنی است که حقّ را از باطل جدا می‌کند،

وَمَا هُوَ بِٱلۡهَزۡلِ١٤

و هرگز شوخی نیست

إِنَّهُمۡ يَكِيدُونَ كَيۡدٗا١٥

آنها پیوسته حیله می‌کنند،

وَأَكِيدُ كَيۡدٗا١٦

و من هم در برابر آنها چاره می‌کنم

فَمَهِّلِ ٱلۡكَٰفِرِينَ أَمۡهِلۡهُمۡ رُوَيۡدَۢا١٧

حال که چنین است کافران را (فقط) اندکی مهلت ده (تا سزای اعمالشان را ببینند)

سَبِّحِ ٱسۡمَ رَبِّكَ ٱلۡأَعۡلَى١

منزّه شمار نام پروردگار بلندمرتبه‌ات را

ٱلَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ٢

همان خداوندی که آفرید و منظم کرد،

وَٱلَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ٣

و همان که اندازه‌گیری کرد و هدایت نمود،

وَٱلَّذِيٓ أَخۡرَجَ ٱلۡمَرۡعَىٰ٤

و آن کس را که چراگاه را به وجود آورد،

فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحۡوَىٰ٥

سپس آن را خشک و تیره قرار داد

سَنُقۡرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ٦

ما بزودی (قرآن را) بر تو می‌خوانیم و هرگز فراموش نخواهی کرد،

إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُۚ إِنَّهُۥ يَعۡلَمُ ٱلۡجَهۡرَ وَمَا يَخۡفَىٰ٧

مگر آنچه را خدا بخواهد، که او آشکار و نهان را می‌داند

وَنُيَسِّرُكَ لِلۡيُسۡرَىٰ٨

و ما تو را برای انجام هر کار خیر آماده می‌کنیم

فَذَكِّرۡ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكۡرَىٰ٩

پس تذکّر ده اگر تذکّر مفید باشد

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخۡشَىٰ١٠

و بزودی کسی که از خدا می‌ترسد متذکّر می‌شود

وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلۡأَشۡقَى١١

امّا بدبخت‌ترین افراد از آن دوری می‌گزیند،

ٱلَّذِي يَصۡلَى ٱلنَّارَ ٱلۡكُبۡرَىٰ١٢

همان کسی که در آتش بزرگ وارد می‌شود،

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحۡيَىٰ١٣

سپس در آن آتش نه می‌میرد و نه زنده می‌شود

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن تَزَكَّىٰ١٤

به یقین کسی که پاکی جست (و خود را تزکیه کرد)، رستگار شد

وَذَكَرَ ٱسۡمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ١٥

و (آن که) نام پروردگارش را یاد کرد سپس نماز خواند