صفحه ۵۹۵

وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا١

به خورشید و گسترش نور آن سوگند،

وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا٢

و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا٣

و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد،

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا٤

و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا٥

و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده،

وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا٦

و به زمین و کسی که آن را گسترانیده،

وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا٧

و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته،

فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا٨

سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا٩

که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛

وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا١٠

و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ١١

قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند،

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا١٢

آنگاه که شقی‌ترین آنها بپاخاست،

فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا١٣

و فرستاده الهی [= صالح‌] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا١٤

ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند)؛ از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد

وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا١٥

و او هرگز از فرجام این کار [= مجازات ستمگران‌] بیم ندارد

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ١

قسم به شب در آن هنگام که (جهان را) بپوشاند،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ٢

و قسم به روز هنگامی که تجلّی کند،

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ٣

و قسم به آن کس که جنس مذکّر و مؤنّث را آفرید،

إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ٤

که سعی و تلاش شما مختلف است

فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ٥

امّا آن کس که (در راه خدا) انفاق کند و پرهیزگاری پیش گیرد،

وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ٦

و جزای نیک (الهی) را تصدیق کند،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ٧

ما او را در مسیر آسانی قرار می‌دهیم

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ٨

امّا کسی که بخل ورزد و (از این راه) بی‌نیازی طلبد،

وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ٩

و پاداش نیک (الهی) را انکار کند،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ١٠

بزودی او را در مسیر دشواری قرار می‌دهیم؛

وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ١١

و در آن هنگام که (در جهنّم) سقوط می‌کند، اموالش به حال او سودی نخواهد داشت

إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ١٢

به یقین هدایت کردن بر ماست،

وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ١٣

و آخرت و دنیا از آن ماست،

فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارٗا تَلَظَّىٰ١٤

و من شما را از آتشی که زبانه می‌کشد بیم می‌دهم،