سوره همزه

وَيۡلٞ لِّكُلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ١

وای بر هر عیبجوی مسخره‌کننده‌ای

ٱلَّذِي جَمَعَ مَالٗا وَعَدَّدَهُۥ٢

همان کس که مال فراوانی جمع‌آوری و شماره کرده (بی‌آنکه مشروع و نامشروع آن را حساب کند)

يَحۡسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخۡلَدَهُۥ٣

او گمان می‌کند که اموالش او را جاودانه می‌سازد

كَلَّاۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِي ٱلۡحُطَمَةِ٤

چنین نیست که می‌پندارد؛ بزودی در «حُطَمه» [= آتشی خردکننده‌] پرتاب می‌شود

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحُطَمَةُ٥

و تو چه می‌دانی «حُطمه» چیست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلۡمُوقَدَةُ٦

آتش برافروخته الهی است،

ٱلَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى ٱلۡأَفۡـِٔدَةِ٧

آتشی که از دلها سرمی‌زند

إِنَّهَا عَلَيۡهِم مُّؤۡصَدَةٞ٨

این آتش بر آنها فروبسته شده،

فِي عَمَدٖ مُّمَدَّدَةِۭ٩

در ستونهای کشیده و طولانی