Surah معارج

سَأَلَ سَآئِلُۢ بِعَذَابٖ وَاقِعٖ١

تقاضاکننده‌ای تقاضای عذابی کرد که واقع شد

لِّلۡكَٰفِرِينَ لَيۡسَ لَهُۥ دَافِعٞ٢

این عذاب مخصوص کافران است، و هیچ کس نمی‌تواند آن را دفع کند،

مِّنَ ٱللَّهِ ذِي ٱلۡمَعَارِجِ٣

از سوی خداوند ذی المعارج [= خداوندی که فرشتگانش بر آسمانها صعود و عروج می‌کنند]

تَعۡرُجُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيۡهِ فِي يَوۡمٖ كَانَ مِقۡدَارُهُۥ خَمۡسِينَ أَلۡفَ سَنَةٖ٤

فرشتگان و روح [= فرشته مقرّب خداوند] بسوی او عروج می‌کنند در آن روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است

فَٱصۡبِرۡ صَبۡرٗا جَمِيلًا٥

پس صبر جمیل پیشه کن،

إِنَّهُمۡ يَرَوۡنَهُۥ بَعِيدٗا٦

زیرا آنها آن روز را دور می‌بینند،

وَنَرَىٰهُ قَرِيبٗا٧

و ما آن را نزدیک می‌بینیم

يَوۡمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلۡمُهۡلِ٨

همان روز که آسمان همچون فلز گداخته می‌شود،

وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ٩

و کوه‌ها مانند پشم رنگین متلاشی خواهد بود،

وَلَا يَسۡـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمٗا١٠

و هیچ دوست صمیمی سراغ دوستش را نمی‌گیرد

يُبَصَّرُونَهُمۡۚ يَوَدُّ ٱلۡمُجۡرِمُ لَوۡ يَفۡتَدِي مِنۡ عَذَابِ يَوۡمِئِذِۭ بِبَنِيهِ١١

آنها را نشانشان می‌دهند (ولی هر کس گرفتار کار خویشتن است)، چنان است که گنهکار دوست می‌دارد فرزندان خود را در برابر عذاب آن روز فدا کند،

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ١٢

و همسر و برادرش را،

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِي تُـٔۡوِيهِ١٣

و قبیله‌اش را که همیشه از او حمایت می‌کرد،

وَمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعٗا ثُمَّ يُنجِيهِ١٤

و همه مردم روی زمین را تا مایه نجاتش گردند؛

كَلَّآۖ إِنَّهَا لَظَىٰ١٥

امّا هرگز چنین نیست (که با اینها بتوان نجات یافت، آری) شعله‌های سوزان آتش است،

نَزَّاعَةٗ لِّلشَّوَىٰ١٦

دست و پا و پوست سر را می‌کند و می‌برد

تَدۡعُواْ مَنۡ أَدۡبَرَ وَتَوَلَّىٰ١٧

و کسانی را که به فرمان خدا پشت کردند صدا می‌زند،

وَجَمَعَ فَأَوۡعَىٰٓ١٨

و (همچنین آنها که) اموال را جمع و ذخیره کردند

۞إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا١٩

به یقین انسان حریص و کم‌طاقت آفریده شده است،

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعٗا٢٠

هنگامی که بدی به او رسد بیتابی می‌کند،

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلۡخَيۡرُ مَنُوعًا٢١

و هنگامی که خوبی به او رسد مانع دیگران می‌شود (و بخل می‌ورزد)،

إِلَّا ٱلۡمُصَلِّينَ٢٢

مگر نمازگزاران،

ٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ دَآئِمُونَ٢٣

آنها که نمازها را پیوسته بجا می‌آورند،

وَٱلَّذِينَ فِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقّٞ مَّعۡلُومٞ٢٤

و آنها که در اموالشان حق معلومی است

لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ٢٥

برای تقاضاکننده و محروم،

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ٢٦

و آنها که به روز جزا ایمان دارند،

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنۡ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشۡفِقُونَ٢٧

و آنها که از عذاب پروردگارشان بیمناکند،

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمۡ غَيۡرُ مَأۡمُونٖ٢٨

چرا که هیچ کس از عذاب پروردگارش در امان نیست،

وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِفُرُوجِهِمۡ حَٰفِظُونَ٢٩

و آنها که دامان خویش را (از بی‌عفّتی) حفظ می‌کنند،

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزۡوَٰجِهِمۡ أَوۡ مَا مَلَكَتۡ أَيۡمَٰنُهُمۡ فَإِنَّهُمۡ غَيۡرُ مَلُومِينَ٣٠

جز با همسران و کنیزان (که در حکم همسرند آمیزش ندارند)، چرا که در بهره‌گیری از اینها مورد سرزنش نخواهند بود

فَمَنِ ٱبۡتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡعَادُونَ٣١

و هر کس جز اینها را طلب کند، متجاوز است

وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِأَمَٰنَٰتِهِمۡ وَعَهۡدِهِمۡ رَٰعُونَ٣٢

و آنها که امانتها و عهد خود را رعایت می‌کنند،

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمۡ قَآئِمُونَ٣٣

و آنها که با ادای شهادتشان قیام می‌نمایند،

وَٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ يُحَافِظُونَ٣٤

و آنها که بر نماز مواظبت دارند،

أُوْلَـٰٓئِكَ فِي جَنَّـٰتٖ مُّكۡرَمُونَ٣٥

آنان در باغهای بهشتی (پذیرایی و) گرامی داشته می‌شوند

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ قِبَلَكَ مُهۡطِعِينَ٣٦

این کافران را چه می‌شود که با سرعت نزد تو می‌آیند

عَنِ ٱلۡيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ٣٧

از راست و چپ، گروه گروه (و آرزوی بهشت دارند)

أَيَطۡمَعُ كُلُّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ أَن يُدۡخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٖ٣٨

آیا هر یک از آنها (با این اعمال زشتش) طمع دارد که او را در بهشت پر نعمت الهی وارد کنند؟

كَلَّآۖ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّمَّا يَعۡلَمُونَ٣٩

هرگز چنین نیست؛ ما آنها را از آنچه خودشان می‌دانند آفریده‌ایم

فَلَآ أُقۡسِمُ بِرَبِّ ٱلۡمَشَٰرِقِ وَٱلۡمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ٤٠

سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها که ما قادریم

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيۡرٗا مِّنۡهُمۡ وَمَا نَحۡنُ بِمَسۡبُوقِينَ٤١

که جای آنان را به کسانی بدهیم که از آنها بهترند؛ و ما هرگز مغلوب نخواهیم شد

فَذَرۡهُمۡ يَخُوضُواْ وَيَلۡعَبُواْ حَتَّىٰ يُلَٰقُواْ يَوۡمَهُمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ٤٢

آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فروروند و بازی کنند تا زمانی که روز موعود خود را ملاقات نمایند

يَوۡمَ يَخۡرُجُونَ مِنَ ٱلۡأَجۡدَاثِ سِرَاعٗا كَأَنَّهُمۡ إِلَىٰ نُصُبٖ يُوفِضُونَ٤٣

همان روز که از قبرها بسرعت خارج می‌شوند، گویی به سوی بتها می‌دوند

خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةٞۚ ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلَّذِي كَانُواْ يُوعَدُونَ٤٤

در حالی که چشمهایشان از شرم و وحشت به زیر افتاده، و پرده‌ای از ذلّت و خواری آنها را پوشانده است! این همان روزی است که به آنها وعده داده می‌شد