سوره مطففین

وَيۡلٞ لِّلۡمُطَفِّفِينَ١

وای بر کم‌فروشان

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكۡتَالُواْ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسۡتَوۡفُونَ٢

آنان که وقتی برای خود پیمانه می‌کنند، حق خود را بطور کامل می‌گیرند؛

وَإِذَا كَالُوهُمۡ أَو وَّزَنُوهُمۡ يُخۡسِرُونَ٣

امّا هنگامی که می‌خواهند برای دیگران پیمانه یا وزن کنند، کم می‌گذارند

أَلَا يَظُنُّ أُوْلَـٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبۡعُوثُونَ٤

آیا آنها گمان نمی‌کنند که برانگیخته می‌شوند،

لِيَوۡمٍ عَظِيمٖ٥

در روزی بزرگ؛

يَوۡمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ٦

روزی که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان می‌ایستند

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٖ٧

چنین نیست که آنها (درباره قیامت) می‌پندارند، به یقین نامه اعمال بدکاران در «سجّین» است

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سِجِّينٞ٨

تو چه می‌دانی «سجّین» چیست؟

كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ٩

نامه‌ای است رقم زده شده و سرنوشتی است حتمی

وَيۡلٞ يَوۡمَئِذٖ لِّلۡمُكَذِّبِينَ١٠

وای در آن روز بر تکذیب‌کنندگان

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ١١

همانها که روز جزا را انکار می‌کنند

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ١٢

تنها کسی آن را انکار می‌کند که متجاوز و گنهکار است

إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ١٣

(همان کسی که) وقتی آیات ما بر او خوانده می‌شود می‌گوید: «این افسانه‌های پیشینیان است!»

كَلَّاۖ بَلۡۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ١٤

چنین نیست که آنها می‌پندارند، بلکه اعمالشان چون زنگاری بر دلهایشان نشسته است

كَلَّآ إِنَّهُمۡ عَن رَّبِّهِمۡ يَوۡمَئِذٖ لَّمَحۡجُوبُونَ١٥

چنین نیست که می‌پندارند، بلکه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند

ثُمَّ إِنَّهُمۡ لَصَالُواْ ٱلۡجَحِيمِ١٦

سپس آنها به یقین وارد دوزخ می‌شوند

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ١٧

بعد به آنها گفته می‌شود: «این همان چیزی است که آن را انکار می‌کردید!»

كَلَّآ إِنَّ كِتَٰبَ ٱلۡأَبۡرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ١٨

چنان نیست که آنها (درباره معاد) می‌پندارند، بلکه نامه اعمال نیکان در «علیّین» است

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ١٩

و تو چه می‌دانی «علیّین» چیست

كِتَٰبٞ مَّرۡقُومٞ٢٠

نامه‌ای است رقم‌خورده و سرنوشتی است قطعی،

يَشۡهَدُهُ ٱلۡمُقَرَّبُونَ٢١

که مقربان شاهد آنند

إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ لَفِي نَعِيمٍ٢٢

مسلّماً نیکان در انواع نعمت‌اند

عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ٢٣

بر تختهای زیبای بهشتی تکیه کرده و (به زیباییهای بهشت) می‌نگرند

تَعۡرِفُ فِي وُجُوهِهِمۡ نَضۡرَةَ ٱلنَّعِيمِ٢٤

در چهره‌هایشان طراوت و نشاط نعمت را می‌بینی و می‌شناسی

يُسۡقَوۡنَ مِن رَّحِيقٖ مَّخۡتُومٍ٢٥

آنها از شراب (طهور) زلال دست‌نخورده و سربسته‌ای سیراب می‌شوند

خِتَٰمُهُۥ مِسۡكٞۚ وَفِي ذَٰلِكَ فَلۡيَتَنَافَسِ ٱلۡمُتَنَٰفِسُونَ٢٦

مهری که بر آن نهاده شده از مشک است؛ و در این نعمتهای بهشتی راغبان باید بر یکدیگر پیشی گیرند

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسۡنِيمٍ٢٧

این شراب (طهور) آمیخته با «تسنیم» است،

عَيۡنٗا يَشۡرَبُ بِهَا ٱلۡمُقَرَّبُونَ٢٨

همان چشمه‌ای که مقرّبان از آن می‌نوشند

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجۡرَمُواْ كَانُواْ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يَضۡحَكُونَ٢٩

بدکاران (در دنیا) پیوسته به مؤمنان می‌خندیدند،

وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمۡ يَتَغَامَزُونَ٣٠

و هنگامی که از کنارشان می‌گذشتند آنان را با اشاره تمسخر می‌کردند،

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓاْ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِمُ ٱنقَلَبُواْ فَكِهِينَ٣١

و چون به سوی خانواده خود بازمی‌گشتند مسرور و خندان بودند،

وَإِذَا رَأَوۡهُمۡ قَالُوٓاْ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ٣٢

و هنگامی که آنها را می‌دیدند می‌گفتند: «اینها گمراهانند!»

وَمَآ أُرۡسِلُواْ عَلَيۡهِمۡ حَٰفِظِينَ٣٣

در حالی که هرگز مأمور مراقبت و متکفّل آنان [= مؤمنان‌] نبودند

فَٱلۡيَوۡمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنَ ٱلۡكُفَّارِ يَضۡحَكُونَ٣٤

ولی امروز مؤمنان به کفار می‌خندند،

عَلَى ٱلۡأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ٣٥

در حالی که بر تختهای آراسته بهشتی نشسته و (به سرنوشت شوم آنها) می‌نگرند

هَلۡ ثُوِّبَ ٱلۡكُفَّارُ مَا كَانُواْ يَفۡعَلُونَ٣٦

آیا (با این حال) کافران پاداش اعمال خود را گرفتند؟