Surah فجر
الفجر
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلۡفَجۡرِ١
به سپیده دم سوگند،
وَلَيَالٍ عَشۡرٖ٢
و به شبهای دهگانه،
وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ٣
و به زوج و فرد،
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ٤
و به شب، هنگامی که (به سوی روشنایی روز) حرکت می‌کند سوگند (که پروردگارت در کمین ظالمان است)
هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٞ لِّذِي حِجۡرٍ٥
آیا در آنچه گفته شد، سوگند مهمّی برای صاحبان خرد نیست؟
أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ٦
آیا ندیدی پروردگارت با قوم «عاد» چه کرد؟
إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ٧
و با آن شهر «اِرَم» باعظمت،
ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ٨
همان شهری که مانندش در شهرها آفریده نشده بود
وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ٩
و قوم «ثمود» که صخره‌های عظیم را از (کنار) درّه می‌بریدند (و از آن خانه و کاخ می‌ساختند)
وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ١٠
و فرعونی که قدرتمند و شکنجه‌گر بود،
ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ١١
همان اقوامی که در شهرها طغیان کردند،
فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ١٢
و فساد فراوان در آنها به بار آوردند؛
فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ١٣
به همین سبب خداوند تازیانه عذاب را بر آنان فرو ریخت
إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ١٤
به یقین پروردگار تو در کمینگاه (ستمگران) است
فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ١٥
امّا انسان هنگامی که پروردگارش او را برای آزمایش، اکرام می‌کند و نعمت می‌بخشد (مغرور می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است!»
وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ١٦
و امّا هنگامی که برای امتحان، روزیش را بر او تنگ می‌گیرد (مأیوس می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است!»
كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ١٧
چنان نیست که شما می‌پندارید؛ شما یتیمان را گرامی نمی‌دارید،
وَلَا تَحَـٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ١٨
و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمی‌کنید،
وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلٗا لَّمّٗا١٩
و میراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع کرده می‌خورید،
وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبّٗا جَمّٗا٢٠
و مال و ثروت را بسیار دوست دارید (و بخاطر آن گناهان زیادی مرتکب می‌شوید)
كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا٢١
چنان نیست که آنها می‌پندارند! در آن هنگام که زمین سخت در هم کوبیده شود،
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا٢٢
و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند،
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ٢٣
و در آن روز جهنم را حاضر می‌کنند؛ (آری) در آن روز انسان متذکّر می‌شود؛ امّا این تذکّر چه سودی برای او دارد؟
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي٢٤
می‌گوید: «ای کاش برای (این) زندگیم چیزی از پیش فرستاده بودم!»
فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ٢٥
در آن روز هیچ کس همانند او [= خدا] عذاب نمی‌کند،
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ٢٦
و هیچ کس همچون او کسی را به بند نمی‌کشد
يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ٢٧
تو ای روح آرام‌یافته
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ٢٨
به سوی پروردگارت بازگرد در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است،
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي٢٩
پس در سلک بندگانم درآی،
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي٣٠
و در بهشتم وارد شو