سوره بلد

لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ١

قسم به این شهر مقدّس [= مکّه‌]،

وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ٢

شهری که تو در آن ساکنی،

وَوَالِدٖ وَمَا وَلَدَ٣

و قسم به پدر و فرزندش [= ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح‌]،

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ٤

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او پر از رنجهاست)

أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدٞ٥

آیا او گمان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند بر او دست یابد؟

يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالٗا لُّبَدًا٦

می‌گوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کرده‌ام!»

أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ٧

آیا (انسان) گمان می‌کند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیری انجام نداده) است؟

أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ٨

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

وَلِسَانٗا وَشَفَتَيۡنِ٩

و یک زبان و دو لب؟

وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ١٠

و او را به راه خیر و شرّ هدایت کردیم

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ١١

ولی او از آن گردنه مهمّ نگذشت

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ١٢

و تو نمی‌دانی آن گردنه چیست

فَكُّ رَقَبَةٍ١٣

آزادکردن برده‌ای،

أَوۡ إِطۡعَٰمٞ فِي يَوۡمٖ ذِي مَسۡغَبَةٖ١٤

یا غذا دادن در روز گرسنگی

يَتِيمٗا ذَا مَقۡرَبَةٍ١٥

یتیمی از خویشاوندان،

أَوۡ مِسۡكِينٗا ذَا مَتۡرَبَةٖ١٦

یا مستمندی خاک‌نشین را،

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ١٧

سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه می‌کنند

أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ١٨

آنها «اصحاب الیمین» اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان می‌دهند)

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ١٩

و کسانی که آیات ما را انکار کرده‌اند افرادی شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده می‌شود)

عَلَيۡهِمۡ نَارٞ مُّؤۡصَدَةُۢ٢٠

بر آنها آتشی است فروبسته (که راه فراری از آن نیست)