Surah شمس
الشمس
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا١
به خورشید و گسترش نور آن سوگند،
وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا٢
و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،
وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا٣
و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد،
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا٤
و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،
وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا٥
و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده،
وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا٦
و به زمین و کسی که آن را گسترانیده،
وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا٧
و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته،
فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا٨
سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،
قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا٩
که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛
وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا١٠
و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ١١
قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند،
إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا١٢
آنگاه که شقی‌ترین آنها بپاخاست،
فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا١٣
و فرستاده الهی [= صالح] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا١٤
ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند)؛ از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد
وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا١٥
و او هرگز از فرجام این کار [= مجازات ستمگران] بیم ندارد