صفحه ۴۴۷

مَا لَكُمۡ لَا تَنَاصَرُونَ٢٥

شما را چه شده که از هم یاری نمی‌طلبید؟

بَلۡ هُمُ ٱلۡيَوۡمَ مُسۡتَسۡلِمُونَ٢٦

ولی آنان در آن روز تسلیم قدرت خداوندند

وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ٢٧

(و در این حال) رو به یکدیگر کرده و از هم می‌پرسند

قَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ كُنتُمۡ تَأۡتُونَنَا عَنِ ٱلۡيَمِينِ٢٨

گروهی (می‌گویند: «شما رهبران گمراهی بودید که به ظاهر) از طریق خیرخواهی و نیکی وارد شدید امّا جز فریب چیزی در کارتان نبود)!»

قَالُواْ بَل لَّمۡ تَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ٢٩

(آنها در جواب) می‌گویند: «شما خودتان اهل ایمان نبودید (تقصیر ما چیست)؟

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيۡكُم مِّن سُلۡطَٰنِۭۖ بَلۡ كُنتُمۡ قَوۡمٗا طَٰغِينَ٣٠

ما هیچ گونه سلطه‌ای بر شما نداشتیم، بلکه شما خود قومی طغیانگر بودید

فَحَقَّ عَلَيۡنَا قَوۡلُ رَبِّنَآۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ٣١

اکنون فرمان پروردگارمان بر همه ما مسلّم شده، و همگی از عذاب او می‌چشیم

فَأَغۡوَيۡنَٰكُمۡ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ٣٢

ما شما را گمراه کردیم، همان گونه که خود گمراه بودیم

فَإِنَّهُمۡ يَوۡمَئِذٖ فِي ٱلۡعَذَابِ مُشۡتَرِكُونَ٣٣

(آری) همه آنها [= پیشوایان و پیروان گمراه‌] در آن روز در عذاب الهی مشترکند

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِينَ٣٤

ما این گونه با مجرمان رفتار می‌کنیم

إِنَّهُمۡ كَانُوٓاْ إِذَا قِيلَ لَهُمۡ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسۡتَكۡبِرُونَ٣٥

چرا که وقتی به آنها گفته می‌شد: «معبودی جز خدا وجود ندارد»، تکبّر و سرکشی می‌کردند

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓاْ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٖ مَّجۡنُونِۭ٣٦

و پیوسته می‌گفتند: «آیا ما معبودان خود را بخاطر شاعری دیوانه رها کنیم؟!»

بَلۡ جَآءَ بِٱلۡحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ٣٧

چنین نیست، او حقّ را آورده و پیامبران پیشین را تصدیق کرده است

إِنَّكُمۡ لَذَآئِقُواْ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡأَلِيمِ٣٨

اما شما (مستکبران کوردل) بطور مسلّم عذاب دردناک (الهی) را خواهید چشید

وَمَا تُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ٣٩

و جز به آنچه انجام می‌دادید کیفر داده نمی‌شوید،

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ٤٠

جز بندگان مخلص خدا (که از این کیفرها برکنارند)

أُوْلَـٰٓئِكَ لَهُمۡ رِزۡقٞ مَّعۡلُومٞ٤١

برای آنان [= بندگان مخلص‌] روزی معیّن و ویژه‌ای است،

فَوَٰكِهُ وَهُم مُّكۡرَمُونَ٤٢

میوه‌ها (ی گوناگون پر ارزش)، و آنها گرامی داشته می‌شوند

فِي جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ٤٣

در باغهای پر نعمت بهشت؛

عَلَىٰ سُرُرٖ مُّتَقَٰبِلِينَ٤٤

در حالی که بر تختها رو به روی یکدیگر تکیه زده‌اند،

يُطَافُ عَلَيۡهِم بِكَأۡسٖ مِّن مَّعِينِۭ٤٥

و گرداگردشان قدحهای لبریز از شراب طهور را می‌گردانند؛

بَيۡضَآءَ لَذَّةٖ لِّلشَّـٰرِبِينَ٤٦

شرابی سفید و درخشنده، و لذّتبخش برای نوشندگان؛

لَا فِيهَا غَوۡلٞ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ٤٧

شرابی که نه در آن مایه تباهی عقل است و نه از آن مست می‌شوند

وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينٞ٤٨

و نزد آنها همسرانی زیبا چشم است که جز به شوهران خود عشق نمی‌ورزند

كَأَنَّهُنَّ بَيۡضٞ مَّكۡنُونٞ٤٩

گویی از (لطافت و سفیدی) همچون تخم‌مرغهایی هستند که (در زیر بال و پر مرغ) پنهان مانده (و دست انسانی هرگز آن را لمس نکرده است)

فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ٥٠

(در حالی که آنها غرق گفتگو هستند) بعضی رو به بعضی دیگر کرده می‌پرسند

قَالَ قَآئِلٞ مِّنۡهُمۡ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٞ٥١

کسی از آنها می‌گوید: «من همنشینی داشتم