صفحه ۵۸۳
جزء ۳۰، نبأ، نازعات
إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ مَفَازًا٣١
مسلّماً برای پرهیزگاران نجات و پیروزی بزرگی است
حَدَآئِقَ وَأَعۡنَٰبٗا٣٢
باغهایی سرسبز، و انواع انگورها،
وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابٗا٣٣
و حوریانی بسیار جوان و هم‌سن و سال،
وَكَأۡسٗا دِهَاقٗا٣٤
و جامهایی لبریز و پیاپی (از شراب طهور)
لَّا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوٗا وَلَا كِذَّـٰبٗا٣٥
در آنجا نه سخن لغو و بیهوده‌ای می‌شنوند و نه دروغی
جَزَآءٗ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابٗا٣٦
این کیفری است از سوی پروردگارت و عطیه‌ای است کافی
رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا ٱلرَّحۡمَٰنِۖ لَا يَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابٗا٣٧
همان پروردگار آسمانها و زمین و آنچه در میان آن دو است، پروردگار رحمان! و (در آن روز) هیچ کس حق ندارد بی اجازه او سخنی بگوید (یا شفاعتی کند)
يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ صَفّٗاۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَقَالَ صَوَابٗا٣٨
روزی که «روح» و «ملائکه» در یک صف می‌ایستند و هیچ یک، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمی‌گویند، و (آنگاه که می‌گویند) درست می‌گویند
ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلۡحَقُّۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا٣٩
آن روز حق است؛ هر کس بخواهد راهی به سوی پروردگارش برمی‌گزیند
إِنَّآ أَنذَرۡنَٰكُمۡ عَذَابٗا قَرِيبٗا يَوۡمَ يَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلۡكَافِرُ يَٰلَيۡتَنِي كُنتُ تُرَٰبَۢا٤٠
و ما شما را از عذاب نزدیکی بیم دادیم! این عذاب در روزی خواهد بود که انسان آنچه را از قبل با دستهای خود فرستاده می‌بیند، و کافر می‌گوید: «ای کاش خاک بودم (و گرفتار عذاب نمی‌شدم)!»
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلنَّـٰزِعَٰتِ غَرۡقٗا١
سوگند به فرشتگانی که (جان مجرمان را بشدّت از بدنهایشان) برمی‌کشند،
وَٱلنَّـٰشِطَٰتِ نَشۡطٗا٢
و فرشتگانی که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا می‌سازند،
وَٱلسَّـٰبِحَٰتِ سَبۡحٗا٣
و سوگند به فرشتگانی که (در اجرای فرمان الهی) با سرعت حرکت می‌کنند،
فَٱلسَّـٰبِقَٰتِ سَبۡقٗا٤
و سپس بر یکدیگر سبقت می‌گیرند،
فَٱلۡمُدَبِّرَٰتِ أَمۡرٗا٥
و آنها که امور را تدبیر می‌کنند
يَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ٦
آن روز که زلزله‌های وحشتناک همه چیز را به لرزه درمی‌آورد،
تَتۡبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ٧
و بدنبال آن، حادثه دومین [= صیحه عظیم محشر] رخ می‌دهد،
قُلُوبٞ يَوۡمَئِذٖ وَاجِفَةٌ٨
دلهایی در آن روز سخت مضطرب است،
أَبۡصَٰرُهَا خَٰشِعَةٞ٩
و چشمهای آنان از شدّت ترس فروافتاده است
يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرۡدُودُونَ فِي ٱلۡحَافِرَةِ١٠
(ولی امروز) می‌گویند: «آیا ما به زندگی مجدّد بازمی‌گردیم؟
أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمٗا نَّخِرَةٗ١١
آیا هنگامی که استخوانهای پوسیده‌ای شدیم (ممکن است زنده شویم)؟!»
قَالُواْ تِلۡكَ إِذٗا كَرَّةٌ خَاسِرَةٞ١٢
می‌گویند: «اگر قیامتی در کار باشد، بازگشتی است زیانبار!»
فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةٞ وَٰحِدَةٞ١٣
ولی (بدانید) این بازگشت تنها با یک صیحه عظیم است
فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ١٤
ناگهان همگی بر عرصه زمین ظاهر می‌گردند
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ١٥
آیا داستان موسی به تو رسیده است؟