صفحه ۶۰۴

قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ١

بگو: خداوند، یکتا و یگانه است؛

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ٢

خداوندی است که همه نیازمندان قصد او می‌کنند؛

لَمۡ يَلِدۡ وَلَمۡ يُولَدۡ٣

(هرگز) نزاد، و زاده نشد،

وَلَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ٤

و برای او هیچگاه شبیه و مانندی نبوده است

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ١

بگو: پناه می‌برم به پروردگار سپیده صبح،

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ٢

از شرّ تمام آنچه آفریده است؛

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ٣

و از شرّ هر موجود شرور هنگامی که شبانه وارد می‌شود؛

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ٤

و از شرّ آنها که با افسون در گره‌ها می‌دمند (و هر تصمیمی را سست می‌کنند)؛

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ٥

و از شرّ هر حسودی هنگامی که حسد می‌ورزد

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ١

بگو: پناه می‌برم به پروردگار مردم،

مَلِكِ ٱلنَّاسِ٢

به مالک و حاکم مردم،

إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ٣

به (خدا و) معبود مردم،

مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ٤

از شرّ وسوسه‌گر پنهانکار،

ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ٥

که در درون سینه انسانها وسوسه می‌کند،

مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ٦

خواه از جنّ باشد یا از انسان