سوره قیامت
القيامة
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ١
سوگند به روز قیامت،
وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ٢
و سوگند به (نفس لوّامه و) وجدان بیدار و ملامتگر (که رستاخیز حقّ است)
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ٣
آیا انسان می‌پندارد که هرگز استخوانهای او را جمع نخواهیم کرد؟
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ٤
آری قادریم که (حتّی خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب کنیم
بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ٥
(انسان شک در معاد ندارد) بلکه او می‌خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قیامت) در تمام عمر گناه کند
يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ٦
(از این رو) می‌پرسد: «قیامت کی خواهد بود»
فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ٧
(بگو:) در آن هنگام که چشمها از شدّت وحشت به گردش درآید،
وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ٨
و ماه بی‌نور گردد،
وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ٩
و خورشید و ماه یک جا جمع شوند،
يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ١٠
آن روز انسان می‌گوید: «راه فرار کجاست؟!»
كَلَّا لَا وَزَرَ١١
هرگز چنین نیست، راه فرار و پناهگاهی وجود ندارد
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ١٢
آن روز قرارگاه نهایی تنها بسوی پروردگار تو است؛
يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ١٣
و در آن روز انسان را از تمام کارهایی که از پیش یا پس فرستاده آگاه می‌کنند
بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةٞ١٤
بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است،
وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ١٥
هر چند (در ظاهر) برای خود عذرهایی بتراشد
لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ١٦
زبانت را بخاطر عجله برای خواندن آن [= قرآن] حرکت مده،
إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ١٧
چرا که جمع‌کردن و خواندن آن بر عهده ماست
فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ١٨
پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروی کن
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ١٩
سپس بیان و (توضیح) آن (نیز) بر عهده ماست
كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ٢٠
چنین نیست که شما می‌پندارید (و دلایل معاد را کافی نمی‌دانید)؛ بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید (و هوسرانی بی‌قید و شرط را)
وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ٢١
و آخرت را رها می‌کنید
وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاضِرَةٌ٢٢
(آری) در آن روز صورتهایی شاداب و مسرور است،
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٞ٢٣
و به پروردگارش می‌نگرد
وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةٞ٢٤
و در آن روز صورتهایی عبوس و در هم کشیده است،
تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٞ٢٥
زیرا می‌داند عذابی در پیش دارد که پشت را در هم می‌شکند
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ٢٦
چنین نیست (که انسان می‌پندارد! او ایمان نمی‌آورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد،
وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٖ٢٧
و گفته شود: «آیا کسی هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!»
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ٢٨
و به جدائی از دنیا یقین پیدا کند،
وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ٢٩
و ساق پاها (از سختی جان‌دادن) به هم بپیچد
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ٣٠
(آری) در آن روز مسیر همه بسوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ٣١
(در آن روز گفته می‌شود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند،
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ٣٢
بلکه تکذیب کرد و روی‌گردان شد،
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ٣٣
سپس بسوی خانواده خود بازگشت در حالی که متکبّرانه قدم برمی‌داشت
أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ٣٤
(با این اعمال) عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر
ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ٣٥
سپس عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى٣٦
آیا انسان گمان می‌کند بی‌هدف رها می‌شود؟
أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ٣٧
آیا او نطفه‌ای از منی که در رحم ریخته می‌شود نبود؟
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةٗ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ٣٨
سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت،
فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ٣٩
و از او دو زوج مرد و زن آفرید
أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ٤٠
آیا چنین کسی قادر نیست که مردگان را زنده کند؟